วันนี้จั่วหัวมาแบบมึน ๆ งง ๆ กันพอควรเลยนะครับ แบบว่าช่วงนี้นอนน้อย มีเรื่องให้คิด มีงานให้ต้องทำเยอะ ฮ่าๆๆ
แต่ก็ไม่ลืมที่จะมาเล่าเรื่องราวดี ๆ ให้ทุกคนได้อ่านกันเพลินตา ซึ่งก่อนที่จะเขียนถึงเรื่องนี้บังเอิญโจ๊กไปได้ยินคำพูดจากรุ่นน้องคนหนึ่ง แล้วมันรู้สึกสะกิดต่อมความรู้สึกอะไรบางอย่าง จากนั้นเลยลองมานั่งคิด นั่งย้อนเวลาชีวิตของตัวเองดูก็พบว่าแม่งเป๊ะ!!! เป๊ะจริง ๆ ครับกับสิ่งที่กำลังจะพูดถึง…
ความคิดคนเรามันเปลี่ยนไปตลอดเวลาขึ้นอยู่กับปัจจัยแวดล้อมต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น อธิบายแบบเข้าใจโคตรง่าย สมมุติไปเห็นหน้าคน ๆ นึง ตอนมองแวบแรกรู้สึกเฮ้ย หน้าตาแม่งกวนตีนจังวะ มองกูอยู่ได้ มีปัญหาอะไรป่าว??? แต่จับพลัดจับผลูดันได้มีโอกาสรู้จักและกลายมาเป็นเพื่อนสนิท ไปไหนไปนั่น นั่งรับฟังปัญหาชีวิตของเราทุกเรื่อง เห็นมั้ยครับ พอเวลามันผันผ่านไปอะไรก็เปลี่ยนได้หมด แม้แต่คนเคยรักกันปานจะกลืนกินยังอาจแทบไม่อยากมองหน้า ไม่อยากสนทนากันด้วยซ้ำ!
สิ่งเหล่านี้มันคือสัจธรรมของโลกครับ โจ๊กเองพอลองย้อนกลับไปคิดก่อนหน้าตั้งแต่ยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในวงการยิงแอด สิ่งแรกที่เด็กวัย 20 กว่า ๆ ในตอนนั้นคิดอะมันคงหนีไม่พ้นเป้าหมายเรื่องของเงินหรอกครับ ใครก็อยากมีเงินกันทั้งนั้นแหละจริงปะ??? แต่น่าแปลกดีพอมาถึงวันนี้เป้าหมายกลับเปลี่ยนไป จากเดิมที่มองแต่เรื่องของตัวเงิน กลายเป็นอยากให้ทุกคนที่อยู่ใกล้ตัวมีความสุขและสำเร็จในชีวิตตามไปด้วย เริ่มรู้สึกว่าเงินมันไม่ใช่สิ่งสำคัญสุดของการตั้งอยู่บนโลกใบนี้ แต่สิ่งที่จะช่วยพัฒนาให้โลกก้าวเดินต่อไปคือการให้ความรู้ ให้ข้อมูลคนภายใต้แนวทางที่ชัดเจนของตนเอง!!!
แปลกดีนะครับ แค่อายุเพิ่มขึ้นมาไม่เท่าไหร่จากเลข 2 นำหน้าเป็นเลข 3 จุดยืนของโจ๊กเอกลับเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ตัวเงินเหมือนในอดีต แต่กลับมองถึงเรื่องของความสบายใจ พยายามทำสิ่งรอบตัวไม่ให้เครียด ไม่เกิดความกดดัน ขณะที่ยังพยายามมองหาช่องทางที่จะนำเอาความรู้ของตนเองไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดอีกด้วย…
ลองถามตัวเองดูซักนิดสิครับ ตอนนี้จุดยืนในชีวิตของคุณคืออะไร แล้วก่อนหน้านี้ 10 ปี มีจุดยืนแบบเดียวกันหรือไม่ หากทุกอย่างยังเหมือนเดิมก็อาจบอกได้ว่าเป้าหมายดังกล่าวยังไม่สำเร็จ หรือเป็นเป้าหมายที่ไกลเกินไป จากนั้นลองคิดใหม่อีกครั้งว่าสาเหตุที่ทำให้ไปไม่ถึงคืออะไรกันแน่ มันจะช่วยสร้างพลังใจและพยายามเรียนรู้วิธีปรับปรุง แก้ไข และเอาชนะสิ่งเหล่านั้นเพื่อก้าวไปสู่ความสำเร็จให้จงได้
ในอนาคตเองก็ไม่มีใครรู้อีกว่าจุดยืนของเราจะเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน มีเรื่องอะไรเข้ามาจนทำให้ชีวิตต้องเดินอีกเส้นทาง หรือแท้จริงแล้วมันอาจเป็นเส้นทางที่ถูกกำหนดตั้งแต่แรกก็ได้ ของแบบนี้ไม่มีใครกำหนดมันได้ แต่สิ่งที่ทำง่ายสุดแค่รู้จักตัวเองให้มากพอ พยายามทำจุดหมายนั้นในวัยที่ตนเองคาดหวังให้สำเร็จลุล่วง เมื่อย้อนกลับมามองมันคือความภาคภูมิใจ หรือบางคนอาจเป็นประสบการณ์ชีวิตที่ช่วยผลักดัน ส่งเสริมให้เกิดความสำเร็จภายภาคหน้า
แต่ถ้าเป้าหมายหรือจุดยืนมันทำได้ไม่ถึงก็อย่าน้อยใจ อย่าเครียดครับ มีคนอีกเยอะที่เขาไม่มีโอกาสแม้ได้คาดหวังใด ๆ ในชีวิตด้วยซ้ำ มันอาจเป็นแค่สายลมที่ผ่านมาแล้วผ่านไป แต่เหนือสิ่งอื่นใดเป้าหมายมันคือตัวขับเคลื่อนให้เรามีลมหายใจสู้ต่อ!!!
ชัดเจนนะ???
