วันนี้ขอบ่นเรื่องของตัวเองหน่อยนะครับ ฮ่าๆๆ (ในเสียงเลข 5 มีน้ำตาซ่อนอยู่) คือ ช่วงนี้โจ๊กเข้าไปเช็คข้อมูลอะไรเรื่อยเปื่อยในเพจของตัวเองนี่แหละ ปรากฏก็ตกใจ เฮ้ย! ทำไมยอด Dislike ออกจากเพจเรามันมีเยอะจังวะ???
สงสัยมากจริง ๆ ครับ เพราะผมเข้าใจว่าตัวเองก็ตั้งใจทำทุกอย่างให้ออกมาดีที่สุดนะ มีเทคนิค มีทริคอะไรก็แนะนำแบบไม่เคยกั๊ก ไม่เคยหวง อยากเห็นทุกคนประสบความสำเร็จไปด้วยกัน เอาตรง ๆ มันก็แอบเสียกำลังใจแหละ เป็นเรื่องปกติของชีวิตที่พอเวลาเราตั้งใจแล้วคนอื่นไม่เห็นคุณค่าแม่งก็นอยด์แตก เครียด เซ็ง หดหู่ ตอนแรกก่อนที่ผมจะมาเล่าให้ทุกคนฟังเนี่ย คือแม่งเฟลมากเลย ไม่รู้จะระบายกับใคร ทำไมวะ? ตั้งใจทำขนาดนี้ ทำไมวะ? คนเขาไม่ชอบเราตรงไหนหรอ และอีกสารพัดคำถามถาโถมเข้ามาในหัว
แต่พอได้สติ ได้หยุดคิดสักพัก ผมก็เจออะไรบางอย่างครับ!!!
แทนที่จะมานั่งโทษคนอื่น ผมโทษตัวเองดีกว่า หรือเรายังทำได้ไม่ดีพอ หรือคนไม่ชอบสไตล์ที่เราสอน และอีกสารพัดความคิดที่ผมอยากแก้ไขตัวเองให้ดีขึ้น เลยมานั่งย้อนกลับไปช่วงก่อนหน้าที่เราสอนคนเนี่ย เราให้อะไรกับเขาบ้าง ทำการบ้านมาดีรึยัง หรือแม้แต่ลุคที่เราใช้สอนมันใช่รึป่าววะ คนเขาอาจต้องการคนแต่งตัวดี ใส่สูท ผูกไทด์ ดูเป็นทางการ ดูมีความน่าเชื่อถือ… แล้วมึงเป็นใครโจ๊ก!!!
นี่แหละครับ ผมเลยเกิดพุทธิไอเดียบางอย่างที่อยากจะให้ทุกคนได้รับสิ่งดี ๆ กลับไป สิ่งดี ๆ ที่ผมบอกมันไม่ได้เลิศหรูอะไรหรอกครับ เพียงแค่ผมกำลังวางแผนบางอย่างเกี่ยวกับคอร์สของตัวเอง อยากให้ทุกคนที่เข้ามาเรียนได้รับความรู้กลับไปมากกว่าที่เคย!!!
เป็นเรื่องปกติแหละครับ ทุกคนก็คงเคย เวลาเจออะไรที่มันค่อนข้างท้าทายชีวิต สิ่งแรกที่เรามักคิดเสมอคือ ทำไมมึงไม่เข้าใจกูวะ??? แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ลองย้อนกลับมาคิดให้ถูกต้อง มันต้องเริ่มจากตัวเราเองก่อนเสมอแหละ ในเมื่อเราทำได้ไม่ถูกใจเขา เราก็ต้องแก้ไข แต่ภายใต้การแก้ไขนั้นอย่าให้สูญเสียตัวตน ไม่ต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร แต่จงแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจที่เราอยากนำเสนอ ดูเหมือนง่ายนะครับ แต่จริง ๆ ในใจมันก็แอบเจ็บช้ำแหละ
ถึงอย่างนั้นผมอยากขอขอบคุณทุก ๆ คนที่ยังคงรักในความเป็น “เดอะพีชโจ๊กเกอร์” แล้วต้องขอขอบคุณมาก ๆ กับคนที่ Dislike ผมไป ไม่ได้ประชดนะ ขอบคุณจริง ๆ มันทำให้ผมเห็นอะไรบางอย่างในตัวเอง เหมือนกระจกที่ส่องแล้วรู้ว่าเรามีความผิดพลาดบางอย่างที่เขาไม่ชอบนั่นแหละ ขอบคุณมากจริง ๆ ที่ทำให้ผมได้สตินึกคิดเรื่องราวดี ๆ อยากส่งต่อกับคนอื่น มันไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรหรอกครับ แต่มันเป็นเสมือนการก้าวไปอีกขั้นของการใช้ชีวิต
ผมสนุกทุกครั้งที่ได้สอนคน ได้แนะนำเทคนิคใหม่ ๆ ในคอร์สของตัวเอง และเหนือสิ่งอื่นใด ผมยังได้แลกเปลี่ยนไอเดียดี ๆ จากคนรอบข้างอีกด้วย ที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดว่าตัวเองเก่งนะ และไม่อยากคิดแบบนั้นด้วย มันมีอะไรให้ต้องเรียนรู้อีกเยอะมาก แต่คนเรามันก็ต้องการกำลังใจแหละ พอคนที่เคยชอบพอกันเดินจากแบบนี้มันเลยเฟลไปบ้าง เครียดไปบ้าง แต่มันเริ่มใหม่ได้เสมอครับ
ย้ำอีกครั้งว่าขอบคุณคนที่ยังอยู่กับผม และขอบคุณมากสำหรับคนที่ Dislike กันไป ช่วยให้เกิดไอเดียและมองเห็นตัวเองอีกเยอะเลย
วันนี้บ่นเยอะหน่อยนะครับ ฮ่าๆๆ เกือบลืม!!! ขอบคุณทุกคนด้วยที่เข้ามาอ่านความในใจ ได้ระบายแล้วค่อยโล่งหัวหน่อย!!!
Thank You for Dislike…
